Supertramp, Amsterdam 8 juni 1983

Het bewuste concert in 1983.

Drie concerten die ik in mijn leven bezocht zijn mij speciaal bijgebleven. Ten eerste, een concert van Mother’s Finest, ergens in de jaren zeventig. Ik weet niet meer precies wanneer en zelfs niet waar, maar wat ik nog wel weet is dat dit de hardste muziek was die ik ooit heb gehoord. Ongeëvenaard, nooit eerder gehoord en ook later (gelukkig) niet meer zo hard meegemaakt. Mogelijk was dit optreden de bron van de Tinnitus waar ik de laatste jaren last van heb en alleen daarom al is het concert me altijd bijgebleven. Jammerrr…

Een tweede concert dat me altijd is bijgebleven is een concert van Joe Jackson in Rotterdam Ahoy, in 1984. Mijnheer Jackson had bedacht dat er een nieuw album moest komen en dat de opnamen voor dit album tijdens het bewuste concert gemaakt zouden worden. Aan het begin van zijn optreden sprak hij iedereen op voorhand al bestraffend toe. We moesten muisstil zijn.
Muisstil, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan als je publiek bent. Zeker als degene die het je vraagt maar één definitie van muisstil erkent, namelijk dat hij echt helemaal niets hoort. Geen kuchje, geen tikje, niks. Tijdens het optreden keek Jackson dan ook kritisch de zaal in, speurend naar geluid dat hij wellicht dacht visueel te kunnen waarnemen.

Waar iedereen in de zaal voor vreesde tijdens het inhouden van de adem (van spanning en om geen geluid te maken) gebeurde een aantal keer. Er was geluid en Jackson stopte dan ook onmiddellijk met zingen en gebaarde de band om stil te zijn. Dit gebeurde geloof ik drie keer, waarna Joe het zat was en de zaal boos verliet. Jammerrr…, maar ook dit concert zou me altijd bijblijven.

En dan tenslotte het concert waar dit stukje over gaat. Supertramp in het Olympisch stadion in Amsterdam, in 1983. Het werd om meerdere redenen een concert om nooit te vergeten.
Samen met vriend Marco en zijn jongere broer Geoffrey reisden we per trein af naar Amsterdam. Voor mij in die tijd één van de weinige keren dat ik de stad Rotterdam op eigen houtje verliet. Ik was twintig, had geen auto en weinig geld. Ik kwam dus niet vaak ergens, laat staan buiten de stad. Maar dit keer wel, helemaal naar het verre Amsterdam, of naar 020 zoals we hier zeggen. Alvast de eerste reden voor een gedenkwaardige gebeurtenis.

In de hoofdstad aangekomen speelden we het klaar om, hoewel we een bus naar het stadion moesten pakken (aan de achterkant van het CS, bij het IJ weet ik nu), op de Zeedijk verzeild te raken. In die tijd nog een gure plek waar niemand durfde te komen, zelfs de politie niet. Sinds die dag weet ik waarom, want na eerst een paar keer over slapende junks midden op straat te zijn heengestapt, wilden we snel weg en sloegen een doodlopende steeg in. Hij liep dood omdat er een hele massabijeenkomst van Surinaamse medemensen zich er had verzameld, die niks meer deed dan er alleen maar staan en ons aangapen. De steeg liep dood, want er was geen doorkomen aan. Of beter gezegd, dat hebben we niet eens geprobeerd, maar zijn stante pede omgekeerd op weg naar de uitgang, om er wat mij persoonlijk betreft pas ergens in 1996 weer terug te keren. Ná de grote schoonmaak, dus toen het weer veilig was.

Jango Edwards

Maar goed, het lukte ons uiteindelijk toch om in het Olympisch stadion te komen. Alwaar we in het voorprogramma van DE grote band, Jango Edwards zouden aantreffen. Jango wie? Jango Edwards! Als je hem destijds om zijn beroep had gevraagd dan zou hij gezegd hebben dat hij een clown was en… dat was hij ook. De man is Amerikaan en woonde destijds in Amsterdam. In tegenstelling tot veel van mijn vrienden destijds vond ik Edwards wél grappig en keek net zo naar zijn optreden uit als naar dat van Supertramp. Ik was zó van zijn clownskunsten onder de indruk, dat ik vandaag de dag nul herinnering heb en geen idee meer heb of ik het naar mijn zin had. Jango Edwards was duidelijk op tv leuker dan in het echt. Achteraf was het misschien beter geweest dat Mink Deville had opgetreden, wat aanvankelijk ook de bedoeling was, maar die zat vast ergens in Scandinavië wegens drugsgebruik. Jammerrrr…

De volgende teleurstelling die we te verduren kregen waren onze plaatsen. Om budgettaire redenen waren dit geen droomplaatsen. Sterker nog, ze waren zo ver van het podium verwijderd dat je eigen fantasie nodig had om een optreden van een rockband mee te maken. Ergens in de verte zag ik kleine stipjes en een lichtshow. Tenminste, ik zag iets dat bewegend licht moest zijn want het concert was overdag. Er was een weinig licht, dus nagenoeg geen show. Maar wel bewegende stipjes die heen en weer liepen terwijl de grote videowalls nog moesten worden uitgevonden. Jammerrr…

Maar toen kwam het, dat wat het concert pas echt onvergetelijk maakte. Supertramp ging spelen. Ik was geen uitgesproken fan, maar sinds dit optreden werd ik dat toch wel steeds meer. De hits, zoals Dreamer, Bloody Well Right en School werden afgewisseld door voor mij onbekende nummers en alles sloot mooi op elkaar aan. Kortom, perfectie, of iets dat daar dicht bij in de buurt kwam.

Vanwege het slechte zicht zou je kunnen zeggen dat we net zo goed thuis hadden kunnen blijven en een elpee hadden kunnen opzetten, maar nee, het mooie komt nog. Het was de hele dag een mooie warme en zonnige dag geweest en ook het concert begon zo. Maar al snel verzamelden zich donkere wolken boven het stadion en een soort spanning maakte zich van ons meester. Zou het gaan stortregenen of niet?

In die tijd was men nog niet zo spastisch met naderend gevaar, ik bedoel een vol voetbalstadion, elektronische apparatuur en onweer dat zich aankondigde, dat is vragen om leed, maar nee, niks zenuwachtige officials die ons toeriepen dat we kalm moesten blijven en dat we langzaam één voor één het stadion moesten verlaten omdat het code oranje was. Nee, we bleven met zijn allen zitten wachten, keken naar de hemel en vroegen ons af hoe nat we zouden worden.

En stortregenen ging het, eerst natuurlijk een paar druppels, maar al snel was het een hels kabaal, een plonzend gedoe, heel veel knallen en lichtflitsen in de lucht. En Supertramp, die gestaag doorspeelde en zorgde dat er een sfeer ontstond die ik nooit meer tijdens een concert heb meegemaakt. Alsof alles zo bedoeld was en het noodweer op voorhand was besteld.

Volgens de overlevering gebeurde dit alles tijdens It’s Raining Again, maar dat zou te mooi geweest zijn om waar te zijn. Ik heb het opgezocht, het schijnt tijdens Fool’s Overture te zijn geweest. Jammerrr…

#muziek #concert #amsterdam #live #olympischstadion #supertramp #joejackson #mothersfinest #regen #onweer